روز قیامت بود، خداوند به ما گفت: نامه ی عمل خود بر خوان! ما نامه را نگاه کردیم و در آن جز سیاهی و تباهی ندیدیم:

چو در نامه نبیند جز سیاهی                                             زبــان بگشـاید و گویــد الهـــی

به دوزخ می روم زین عمر تاوان                                          حقش گوید که پشت نامه برخوان

                                                                                                     (الهی نامه،ص۱۴۳)

همه ی گناهان ما آنجا نوشته شده بود، خیلی ترسیده بودیم.. دیدیم که جزخدا کسی را نداریم پس گفتیم:خدایا! با این زندگی پر از گناهی که داشته ام، در آتش دوزخ خواهم سوخت.. خطاب آمد: پشت نامه را بخوان! خواندیم.. باورمان نمی شد! اسم ما در گروه توبه کنندگان بود و به جای هر گناه ما، ده کار خیر ثبت شده..

چو بنــده آن ببینـد شــاد گــردد                                       زهـی بنــده که چون آزاد گــردد 

به حق گوید که ای قیّوم مطلق                                       ندیـدم از کــرام الکــاتبین حق

که من دارم گنه زین بیش بسیار                                      که ننوشتند بر من آن دو هشیار!

بگو کان بر من مسکین نویسند                                        بلی چون آن نوشتند این نویسند

که گــرچه مـن گنـاه آلود مـــردم                                      به فضلت بر گناهم سود کــردم

که تا چندان که بـد کردم ز آغـاز                                       به هر یک ده نکویی می دهی باز

                                                                                                         (همان، ص۱۴۴)

در حالی که از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدیم، با شیطنت گفتیم: خدایا! کرام الکاتبین، حق را به درستی رعایت نکرده اند! گناهان من خیلی بیشتر از آن چیزی ست که آنها ثبت کرده اند.. امّا خدای خوب! حالا که داستان از این قرار است (یعنی هر گناه، به ده حسنه تبدیل می شود)، لطف کن و بگو که همه ی گناهان مرا بنویسند!

میان حق تعالی و هر بنده، سرّی ست که بر "غیر"، فاش نمی شود. چنان که هیچ عاشقی، دوست ندارد معشوق خود را عرضه کند، خداوند نیز بر آفریدگان خود، غیرت می ورزد و اسرار آنان را فاش نمی کند.