ما دیوانه ای بودیم که سرمان از جنون عشق الهی آشفته بود، شبی در کنار کعبه خلوت کرده بودیم وبه صاحب نازنین خانه می گفتیم: "اگر در خانه را به روی ما باز نکنی، به جای حلقه سر خود را بر در می زنیم تا سرمان بشکند و دلمان خنک شود" :

خوشی می گفت اگر نگشایی ام در                                            به جای حلقه بر در می زنم سر

که تا آخر سرم بشکسته گردد                                                       دلم زین سوز دایم رسته گردد

                                                                                                     (الهی نامه،تدین،ص۱۱۳)

ما در احوال خودمان غرق بودیم ناگهان صدایی شنیدیم که می گفت: "این خانه پیش از این پر از بت بود که همه درون خانه شکسته شد، حال بتی بیرون خانه شکسته می شود!" :

یکی هاتف زبان بگشاد آنگاه                                                          که پر بت بود این کعبه دو سه راه

شکسته گشت آن بت ها درونش                                                    شکسته گیر یک بت از برونش

اگر می بشکنی سر از برون تو                                                        بتی باشد که کردی سرنگون تو

در این راه از چنین سر کم نیاید                                                       که دریاییش یک شبنم نماید

                                                                                                                (همان، ص۱۱۴)

در مقام استغنای الهی "هزار خرمن طاعت به نیم جو" نمی خرند، سرنوشت ما همان چیزی است که در آغاز رقم خورده است.